Ayak İzleri

Bir kadın gidiyordu. Eskilerden, aşina. Yalınayak, savrularak gidiyordu. Aklı arkada kalmıştı. Arkasına hiç bakmayışından belli oluyordu. Belki biri takip eder; gelir diye kumda ayak izlerini bırakıyordu. Sadece ona ait olan; küçük, tatlı ayak izlerini. Ayak İzleri derin değildi. Bir tüy gibi dokunuyordu kumsala. Bir öpücüğü siler gibi deniz; ara ara dağıtmıştı ayak izlerini. Ayak İzleri baya baya yok olmuştu. Kadın gitmişti. Üşümüştüm. Takip edecek bir iz de yoktu. Ben de kendi izlerimi bırakmaya karar verdim. Gittim.

Mustafa ŞENTÜRK

Reklamlar

About ATOM

Klostrofobik düşünce yapısı.
Bu yazı Karavana içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s